KAZIMIERZ SHEYBAL - Reżyser, żołnierz kampanii wrześniowej. Podczas wojny członek AK, brał udział w Powstaniu Warszawskim, następnie jeniec obozów jenieckich Altengrabow i Sandbostel oraz więzień obozu koncentracyjnego Neuengamme (1944-45). Po wojnie ukończył studia w Instytucie Filmowym w Krakowie (1946). Pracował jako asystent reżyserów J. Zarzyckiego i L. Buczkowskiego w Dziale Produkcji Filmów Fabularnych Przedsiębiorstwa Państwowego "Film Polski" (1946-1949), następnie wykładał w łódzkiej szkole filmowej (1949-1950), później w l. 1950-1957 pracował jako drugi reżyser w Wytwórni Filmów Fabularnych w Łodzi. Reżyser filmów krótkometrażowych (1958-1961). W l. 1962-1986 reżyser filmów dokumentalnych i wojskowych szkoleniowych w Wytwórni Filmowej "Czołówka". Po przejściu na emeryturę (1986) dalej współpracował z różnymi wytwórniami. Laureat wielu nagród i odznaczeń.

KAROL KRÓLIKOWSKI (18 czerwca 1979 - 5 października 2009)

Adam Sheybal (1894 - 1956 ) był młodszym bratem mojego pradziadka Stanisława Sheybala. Był zdolnym fotografikiem. Pozwoliłam sobie przedstawić jego postać, gdyż chciałabym uchronić jego artystyczne dokonania od zapomnienia. Adam Sheybal nie doczekał się niestety najmniejszej nawet wzmianki w internecie - na stronach macierzystego Gliwickiego Towarzystwa Fotograficznego.

Józef Sebald był stryjem mojego pradziadka Stanisława Sheybala. Był jego mistrzem i nauczycielem - to od niego właśnie Stanisław nauczył się trudnej sztuki fotografii.

Vladek Sheybal, to postać nietuzinkowa. Artysta, w pełnym tego słowa znaczeniu - z bujną wyobraźnią i neurotyczną naturą. Zdolny, inteligentny, z wielkim poczuciem humoru. Aktor, malarz, muzyk, reżyser - człowiek renesansu.

W okresie międzywojennym Krzemieniec stał się ważnym ośrodkiem rozwoju fotografii artystycznej. Świadczą o tym liczne wzmianki o udziale krzemienczan w ogólnopolskich wystawach zamieszczane w fachowej prasie fotograficznej. O rzeczywistym rozmiarze tej działalności można jednak jedynie domniemywać, gdyż nie zachowały się dokumenty. Nie ma też dotychczas na ten temat publikacji, ani nie są prowadzone systematyczne badania. Ignacy Płażewski w Dziejach polskiej fotografii poświęcił sporo uwagi Krzemieńcowi i to on potwierdził istnienie tego ośrodka fotografii na przedwojennej mapie Polski. Uważał, że żadnemu miastu nie udało się w tak krótkim czasie stać się dla swojej okolicy pulsującym ogniskiem kultury artystycznej, zwłaszcza w dziedzinie fotografii[1]. Jednym z twórców i animatorów działalności artystycznej w Krzemieńcu był Stanisław Sheybal.

Przed wybuchem I wojny światowej inteligencja polska na Wołyniu była grupą nieliczną i nie odgrywała samodzielnej roli społecznej (Polacy stanowili ok. 15% ludności). Składała się ona z przedstawicieli zawodów prestiżowych i dobrze płatnych takich jak lekarze i adwokaci (w większości potomków rodzin ziemiańskich) oraz z „proletariatu umysłowego” czyli z urzędników i nauczycieli oraz osób bez stałego zajęcia. Podczas I wojny światowej większa część rodzin ziemiańskich i inteligenckich opuściła Wołyń. Po wojnie w latach 1917 i 1918 zaczęto tworzyć na Wołyniu sieć polskich organizacji społecznych i kulturalnych koncentrując się na organizowaniu pomocy dla ofiar wojny oraz tworzeniu polskich instytucji oświatowych. Przedstawiciele tych środowisk reprezentowali interesy polskie wobec władz niemieckich w 1918 r., witali jako gospodarze wojska polskie zajmujące Wołyń wiosną 1919 r. i uczestniczyli w organizacji władz polskich1.